Afgelopen dinsdag waren de voorverkiezingen voor het presidentschap in Pennsylvania. Dat zal ook veel Nederlanders niet ontgaan zijn, aan de nieuwssites te zien. Maandagavond werd het steeds gekker op TV, de ene na de andere beschuldigende commercial was op de buis... Veelal zonder ´approval´ van de kandidaat zelf; soms trekken kandidaten zelfs commercials terug, die door de achterban is gelanceerd.
Zonder stemrecht reed ik dinsdagavond mijn straat in toen het vol bleek te staan met media-wagens en politie... Hillary had een hotel uitgezocht, dat 100 meter naast mijn appartementencomplex staat!!! Hier gaf ze ’s avonds haar ‘winners speech’.
De mening van de media is sinds dinsdag 180 graden omgedraaid: voor de verkiezingen vroeg men zich af hoe groot het verschil moest zijn voor Hillary om te stoppen met de race, inmiddels is Obama de loser omdat hij met veel meer geld in Pennsylvania nog niet heeft weten te winnen, en Hillary is back in de race: ze verzamelde maar liefst $ 10 miljoen afgelopen woensdag. Al kwam dit laatste doordat ze haar winners speech begon met ‘Thank you, please send us money!´
Het verkeer in de VS is erg relaxed. Snelheidslimieten zijn laag, bumperklevers zijn schaars, er zijn vaak veel en ruime rijbanen, en er wordt erg rustig opgetrokken. Al komt dat laatste waarschijnlijk doordat Amerikaanse auto´s, ondanks hun 4.8 liter V8 motoren in een simpele ford of chevy, niet erg snel zijn. Het feit dat je maar één blok hoeft te rijden om je rijbewijs te halen op je 16e ziet niemand als een probleem; zo ingewikkeld is het verkeer hier niet.
Kortom, Amerikanen zijn niet de beste chauffeurs, maar ze zijn wel relaxed. Dus wat is er leuker dan met een groep van 11 Nederlanders eens lekker hard te gaan scheuren? Op de kartbaan, welteverstaan!
Toen ING Direct in 2000 in de Verenigde Staten begon, lachten veel banken om het concept: • Moedig mensen aan om te sparen in plaats van geld uit te geven, en geef ze een gratis spaarrekening met hoge rente; • Geef klanten geen credit card maar een debit card zodat het geld direct van de rekening wordt afgeschreven, en in plaats van (dure en onveilige) checks kunnen we geld naar elkaar e-mailen; • Bied een aantrekkelijke hypotheek aan die bij het salaris van de lener past – zonder een ongeschikte hypotheek aan te smeren die winstgevender is, of achter de rug van de lener om verborgen kosten te verrekenen.
Dit low-cost business model is mogelijk door geen dure bankkantoren aan te houden, maar het bankieren via internet en de telefoon te laten lopen. Om toch nog contact te houden met de klant, zijn ING Direct café’s geopend in grote steden, waar klanten onder het genot van een cappuccino vragen kunnen stellen over spaarrekeningen of hypotheken. (Deze koffie is van het merk Peet’s Coffee; uitgevonden door de Nederlander Alfred Peet, die in 1966 naar San Francisco verhuisde om zijn ervaring met goede koffie te delen met Californië – het werd uiteindelijk de inspiratiebron voor Starbucks. Dat je ’t ff weet.)
Inmiddels wordt er met jaloezie naar ING Direct US gekeken. De ene na de andere nieuwsuitzending buigt zich over de vraag hoe ING Direct US als enige bank in de VS de hypotheekcrisis heeft overleefd! Een vergelijking: de bank Countrywide had 94.000 foreclosures (gedwongen huisverkopen) in 2007, ING Direct US had er slechts 15. Nog steeds bellen mensen op met de volgende vraag: “Ik zag vorig jaar een geweldig huis te koop staan voor een half miljoen, nu staat hij te koop voor slechts $350.000! Dus ik wil graag een half miljoen lenen, zodat ik geld overhoud voor een badkamer en een auto! Hoe ik deze lening wil aflossen? Niet, ik wil alleen rente betalen en die 30 jaar vastzetten, dat kan ik mij waarschijnlijk wel veroorloven.”
Dat veel Amerikanen financiële analfabeten zijn weet de hele wereld inmiddels. Wat de gevolgen voor de economie zijn, is nog steeds niet duidelijk. Het voelt goed om voor een bedrijf te werken die de sociale verantwoordelijkheid op zich neemt om mensen te helpen uit hun financiële situatie, en tegelijkertijd de succesvolste hypotheekaanbieder van het moment is! En mochten mensen het nog steeds niet helemaal vertrouwen om al hun spaargeld op internet te zetten – ING Direct US was ook nog eens de veiligste bank van de VS in 2007.
Zie hier een recente nieuwsuitzending over ING Direct US:
Wat doe je als man, wanneer je met een vrouw hebt geslapen, maar je weet zeker dat de baby die ze 9 maanden later kreeg van de buurman is? Of als vrouw, wanneer je niet precies weet wie de vader van je kind is, maar je wilt wel graag dat iemand Child Support gaat betalen? Een veelvoorkomend probleem in Amerika. Tot voor kort hadden mensen twee opties: de meest voor de hand liggende was naar het ziekenhuis. Echter de meeste Amerikanen die zo’n test nodig hebben kunnen dat niet betalen, waardoor ze al gauw bij The Maury Povich Show terecht kwamen; voor je test wordt betaald, maar je moet wel met je gezicht op TV komen waar je wordt geconfronteerd met het vaderschap: “You aaaaaaaaare…………… NOT the father!” waarna de man opstaat en hard juicht.
Tot afgelopen week. Bij de Rite-Aid (de Etos van de VS) kun je een at-home paternity (vaderschaps) test kopen voor $29. Deze kit bestaat uit drie staafjes waarmee je speeksel uit de mond van het kind, de moeder en de potentiële vader moet halen. Deze samples kun je naar het lab opsturen in de bijgeleverde envelop, waar het DNA wordt geanalyseerd. Binnen 3-5 werkdagen krijg je via post, e-mail of een beveiligde internetpagina het resultaat! Eindelijk is er een einde gekomen aan dure doktersbezoeken of genante TV shows in de VS (zoals hieronder)!
Afgelopen zaterdag heb ik met mijn ouders een bezoekje gebracht aan Washington D.C. In 1790 werd Philadelphia de eerste hoofdstad van de Verenigde Staten, aangezien het toen de grootste stad was. Verschillende staten waren het niet met deze benoeming eens, de grote steden gunden elkaar destijds de positie van hoofdstad niet. Daarom werd een nieuw district opgericht: the District of Columbia, die uit de stad Washington D.C. bestaat (locals noemen het simpelweg D.C. om verwarring met de staat Washington, in het noord-westen van de VS, te voorkomen). In 1800 werd DC de hoofdstad van de VS.
Ruim 200 jaar later is Washington DC een gigantische metropool (nr 8 in de VS – zie hier de rangorde van metropolen in de VS). Zou DC een staat zijn, dan zou het verreweg de kleinste van de VS zijn, met de grootste bevolkingsdichtheid! Wat opvalt, vergeleken met andere steden in de VS, is dat een skyline ontbreekt, en dat de stad erg schoon is. De kern van de stad wordt gevormd door de National Mall: het gebied waarin de Washington Monument, Capitol, Lincoln Memorial, Reflecting Pool en uiteraard the White House staan, omringd door vele overheidsgebouwen. Het is uniek om hier een rondje te lopen en terug te denken aan de vele films die zich hier hebben afgespeeld, helemaal toen we ’s avonds thuis kwamen en de protest-scene uit Forrest Gump op TV was (die zich afspeelt bij het Lincoln Memorial, terwijl zijn vriendin in de reflecting pool springt).
Veel mensen vragen mij hoe groot de hype omtrent de Amerikaanse verkiezingen hier is, aangezien ik daar nog niet over heb geblogd. Eerlijk gezegd denk ik dat deze hype in Nederland groter is dan hier: wanneer ik een Nederlandse nieuwssite open, staat er bijna altijd wel een nieuwtje over Clinton, Obama of McCain, ook al hoor je er hier niemand over. Wat dat betreft had ik jullie tot nu toe weinig nieuws te melden dat in NL nog niet bekend was.
Echter, afgelopen dinsdag bracht Hillary Clinton een bezoekje aan Philadelphia vanwege de voorverkiezingen in Pennsylvania in april. Dinsdagavond gaf ze een 'open speech' op Temple University in Noord Philadelphia! Daar hoefde ik geen twee keer over na te denken.
Clinton´s speech werd voorafgegaan aan korte speeches van de burgemeester van Philadelphia en de gouverneur van Pennsylvania. Wat enorm opviel aan deze personen vergeleken met politici in Nederland, is dat politici hier een goede babbel hebben, altijd met nieuwe one-liners komen en vol enthousiastme hun boodschap verkopen, waar we in Nederland voornamelijk saaie maar diepgaande debatten zien tussen politici. Het vele applaudiserende publiek helpt hier ook bij – na vrijwel iedere zin klinkt een luid applaus waarmee het publiek aangeeft dat ze het met de spreker eens zijn! Een voorbeeld van de major van Philly: “We are going to write history here – if we can put a man on the moon, we sure as hell can put a woman in the White House!”
Clinton zelf gaf een goede speech van ruim een uur, waarin ze haar punten over gezondheidszorg, Irak, olieprijzen, criminaliteit en de puinhoop van Bush duidelijk maakte. “In 1992, it took a Clinton to clean up a Bushes’ mess. In 2008, it will take another Clinton to clean up another Bushes’ mess!” De strijd tussen Clinton en Obama is erg lastig, aangezien ze erg dicht bij elkaar staan qua standpunten. Clinton komt daarom met “The White House is such a mess, this country needs someone with experience to clean it up” terwijl Obama's standpunt in de richting gaat van “we need change in this country. Someone fresh, with little bureaucratic political experience to bring this change; we don't want to go back to the 90s!”. Dit is eigenlijk de enige manier waarop ze elkaar kunnen aanvallen.
Wat mij ook erg opvalt is de duidelijke mening van de media op de politiek. Zo kwam ik een paar weken geleden, terwijl Clinton de ene na de andere staat verloor, de volgende foto tegen:
Je ziet zo dat het een eenvoudige fotoshop is van normale gezichtsuitdrukkingen van haar. Echter, wanneer de kop luidt ‘Clinton desperate for a win’ en je ziet de dalende lijn achter de foto, wordt de manipulatie duidelijk: niemand wil een president die zo snel desperate wordt! Over Obama kwam ik het volgende tegen op internet, waar iemand twee foto's van hem vergeleek (links het origineel, rechts de foto die in een tijdschrift was gepubliceerd):
Hier wordt geprobeerd hem ‘zwarter’ te laten lijken. Een voorpagina van een roddelblad kopte met ‘Full story: Obama and his many terrorist-friends!’. Conservatieven genieten ondertussen van deze strijd: ‘zolang ze elkaar afslachten, hoeft McCain dat niet meer te doen’. Aangezien meer mensen roddelbladen en -programma's volgen dan politieke debatten, is de invloed van de media van groot belang... Het was hoe dan ook een unieke ervaring om daar te staan!
Afgelopen weekend heb ik een aantal bijzondere dingen meegemaakt die ik jullie niet kan onthouden. Het begon vrijdagavond, toen een collega haar verjaardag vierde in een bar in Philly. Er wonen niet veel collega’s van ons in Philly waardoor ik veel nieuwe mensen heb ontmoet! Het ‘meest Amerikaanse’ gesprek van de avond liep als volgt. Terwijl ik met de jarige stond te praten, kwam een vriendin van haar binnen die ze een tijd niet had gezien. Mijn collega vroeg: ‘Hee, hoe gaat het?’ ‘Goed, kijk ik heb nieuwe borsten! Wat vinden jullie er van?’ ‘Wauw wat cool! Hoe duur waren ze? 9000 dollar voor alles? Bij welke chirurg was je, want ik wil ook nieuwe borsten. Vind je niet dat ik veel te plat ben? Heb je je man ervoor laten betalen?’ ‘Nee, ik ga hem eindelijk scheiden! Ik kan niet wachten tot het allemaal geregeld is. Hij heeft twee huizen dus volgens mijn advocaat kom ik er wel leuk van af!’
Alsof Sex & The City naast mij gefilmd werd! Probeer je lachen dan maar eens in te houden.
Zaterdagavond voetbalden we tegen onze grootste concurrent, Bank of America, in de kwartfinale. Op de heenweg zat ik te bedenken dat ik toch wel enigzins geamerikaniseerd ben, want het was ruim een uur rijden wat een beetje overdreven is voor een zaalvoetbalwedstrijd van 50 minuten, maar ik vond het best normaal eigenlijk. Helaas verloren we dankzij onze chaotische strategie. Het blijft mijn medespelers niet te leren dat iedereen één tegenstander moet dekken, in plaats van met drie man achter de bal aan te lopen zodat iemand anders vrij komt te staan en rustig op doel kan schieten... Ook de ronde zaal (vergelijkbaar met een IJshockey veld) en verplichte scheenbeschermers indoor (waar slidingen niet mogen) blijf ik apart vinden.
Op de terugweg reed ik op een lege rechte weg met een veel te lage speed limit, toen ik opeens belandde in een enorme plas water – je zou er met een boot doorheen kunnen varen. De auto werd meteen aan een goede test onderworpen, de schade betrof twee wieldoppen (de auto knalde letterlijk in het water). Nadat de auto was uitgesprutteld en weer normaal reed bedacht ik me hoe vreemd het is dat het rijkste land ter wereld zijn eigen wegen niet goed kan onderhouden: als je hier ooit komt is één van de eerste dingen die je opvalt de enorme gaten in de wegen. Het onderhoud verschilt natuurlijk per staat (zoals ik eerder aangaf, het zijn eigenlijk 50 landen) maar in de 11 staten waar ik doorheen ben gereden heb ik nauwelijks goed onderhouden wegen gezien. Vorige week stond ik in een file naar mijn werk (gelukkig is dat hier een uitzondering); deze file werd veroorzaakt door restanten van een auto ongeluk, die deels in de vangrail lagen (waaronder een complete bumper) maar voor een groot deel nog gewoon op de weg lagen. Dit terwijl de politie en betrokken auto(´s) al weg waren. Ik begrijp dat het lastiger is om hier de wegen goed te onderhouden aangezien het land zo uitgestrekt en op sommige punten leeg is, maar in een land waar iedereen zo afhankelijk is van auto´s zou je het iets beter verwachten... Aan de andere kant, dit houdt de belasting laag. En ik houd me voortaan beter aan de maximumsnelheid!
Ik moet natuurlijk wel een beetje met de tijd meegaan...
Naast een nieuwe lay-out, kun je je eenvoudig inschrijven voor automatische e-mail updates, zodat je een e-mail ontvangt wanneer hier een nieuw verhaal staat. Ook kun je deze site toevoegen aan je iGoogle homepage . De links hiervoor staan rechtsonderin. En RSS readers kunnen bij Feedburner terecht!
PS - soms laadt de foto hierboven niet meteen, druk op vernieuwen (F5) om de pagina te herladen.
Na twee maanden gevuld met veel pech en tijdrovende klussen om aan een auto te komen, heb ik eindelijk een fatsoenlijke auto kunnen kopen! Afgelopen weekend zat alles weer lekker mee – nadat ik zaterdagochtend bij de DMV was geweest (het is, helaas, bijna traditie) en mijn theorietest had gehaald, vertelde de on-Amerikaans chagerijnige juffrouw achter de balie dat vrijdagmiddag de wet in Pennsylvania was veranderd, waardoor ik niet meer in aanmerking kom voor een rijbewijs hier, oftewel ik ben zo’n 30% meer kwijt aan verzekering gebaseerd op een internationaal rijbewijs.
Bureaucratie is het enige dat hier in de weg zit. Verzekeraars vinden mij risicovoller dan een 16-jarige Amerikaan, die slechts 18 zeer simpele vragen moet beantwoorden en een korte rijtest aflegt (om het niveau aan te geven: wat moet je doen als je linksaf wilt slaan, maar er komt tegemoetkomend verkeer aan... (a) gewoon rechtdoor rijden; (b) omkeren; (c) linksafslaan en hopen dat iedereen stopt; (d) wachten). De rijtest bestaat uit het aan- en uitzetten van verlichting en ruitenwissers en één blok rijden (drie keer rechts af slaan, en om kijken voor fietsers hoeft hier niet - de fietser neemt zelf toch het risico door op zo'n licht geval op twee banden te fietsen!)
Zaterdagmiddag had ik een erg leuke auto gevonden, deze moest maandagochtend nog even schoongemaakt worden waarna ik hem kon ophalen. Toen ik om 9:00 uur met de taxi bij de dealer kwam, was de auto aan iemand anders verkocht!!
Dinsdagavond kon ik de zoektocht voortzetten. Al snel belandde ik bij een leuke Honda Accord. Na deze twee maanden weet ik gelukkig hoe het spel hier gespeeld wordt – Carfax History Reports laten het technische verleden van de auto zien, VIN verification laat zien dat dit rapport ook echt bij de auto hoort, als de dealer niet akkoord gaat met jouw prijs kun je gewoon wegrijden (hij zal vanzelf voor je auto springen om je terug te halen) en je kunt de dealer alles bij de DMV laten regelen! Woensdagavond kon ik deze auto ophalen. Collega’s van mij wisten zeker dat er iets moest gebeuren om mijn bad luck in stand te houden – “there’s probably going to crash a plane on that car today!”. Gelukkig stond hij ’s avonds nog en hij bevalt erg goed! Een luid applous klonk, toen ik donderdag met autosleutels het kantoor binnen liep! Wat heb ik deze twee maanden geleerd? • Vertrouw geen enkele autoverkoper in dit land! • Als je in dit land wilt gaan wonen, verhuis alstjeblieft niet naar Pennsylvania – ze maken hier gestoorde wetten die door gekken worden uitgevoerd. • Keep smiling – na regen komt zonneschijn!
Verder realiseer ik me dat ik nog niet erg geamerikaniseerd ben: afgelopen weekend ben ik bij de IKEA geweest om wat meubels te kopen (ja – hij is precies hetzelfde als in NL), ik heb overhemden gekocht bij de Zara en H&M (de Macy’s hadden slechts O-vorm overhemden, gelukkig pas ik nog steeds in een V-vorm) en tijdens de lunch neem ik nog steeds geen chips of pizza. ook rijd ik geen Amerikaan - maar de meeste collega's doen dat inmiddels ook niet meer!
Aankomend weekend staat een verjaardag op het programma in een bar in Philly, een ING Direct soccer game (kwartfinale!) en volgende week een Flyers ijshockey wedstrijd, een etentje met Nederlandse collega’s in Philly en vrijdag komen mijn ouders op bezoek! De tijd vliegt.
Afgelopen donderdag ben ik naar een wedstrijd van de Philadelphia Flyers gegaan, het ijshockey team van Philadelphia. Echter, voor ik hier verslag van doe, wil ik graag het coolste Amerikaanse woord dat ik tot nu toe heb geleerd met jullie delen: Fatfingering. Dit is een werkwoord dat (ook zakelijk) wordt gebruikt wanneer iemand een typfout maakt! “Yes, there is an error in that document; someone fatfingered it!” Ik weet waar je nu aan denkt… Ja, er lopen in dit land genoeg mensen rond die zo dik zijn dat dit ze vaak overkomt! Het woord kan uitgebreid worden naar Fatfinger dialing (als je de verkeerde persoon belt: "sorry, I fatfinger dialed you!") en Fatfinger text-messaging voor typfouten in een SMS.
Terug naar de dagelijkse zaken. Afgelopen donderdag speelden de Philadelphia Flyers tegen de Sharks uit San Jose. Een collega van mij heeft seizoenskaarten voor de Philadelphia Flyers en bood aan mij mee te nemen, om voor een echte “American Experience” te zorgen. Deze experience begint al wanneer je het stadion in loopt: je wordt overal entertained! Veel live muziek, TV’s, eten (uiteraard) en opgewonden fans. Om 7:00pm liepen wij naar onze stoelen, die bovenaan het stadion waren en een geweldig utzicht gaven! Daar zijn natuurlijk wat mooie foto’s van gemaakt. Tot nu toe weinig verschil met een Nederlandse voetbalwedstrijd... Tot, na een minuut of 5, iets gebeurde waar ijshockey bekend om staat: vanuit het niets ontstaat een gevecht tussen twee spelers. Meestal is er een kleine aanleiding, een valse tackel of iets dergelijks. Twee scheidsrechters gaan er omheen staan om te voorkomen dat er niet meer spelers bij het gevecht betrokken raken, maar ze laten de twee vechters gewoon hun gang gaan! Dit duurt meestal een paar minuten. Het publiek (20.000 man) staat direct op om de vechters aan te moedigen. Vechten is overigens niet toegestaan; de spelers krijgen een straf, maar deze is laag vergeleken met Europese en Olympische regels waar vechters er direct uit worden gestuurd. Het vechten is een vast onderdeel van ijshockey, en zonder deze gevechten zou de sport waarschijnlijk nooit zo populair zijn. Sterker nog: de meeste teams hebben één of meer spelers, die gespecialiseerd zijn in vechten (enforcers)!
Over het algemeen ligt de nadruk meer op fysieke kracht, dan op techniek. Het is natuurlijk mogelijk om de puk af te pakken van je tegenstander, maar het is toch veel makkelijker om je tegenstander met je volle gewicht tegen de muur aan te beuken (bodycheck) zodat jij er met de puk vandoor kan? Dat is iets dat opvalt bij de meeste grote Amerikaanse sporten: american football, basketbal, honkbal, boksen, golf, ijshockey: ze zijn allemaal gebaseerd op korte (kracht)momenten, vergeleken met (bijvoorbeeld) voetbal waar de nadruk meer op techniek en uithoudingsvermogen ligt. Bij deze sporten wordt de hele wedstrijd door gewisseld, terwijl dat bij voetbal maximaal drie keer per wedstrijd mag gebeuren. Ook zitten deze wedstrijden vol met time-outs, naast twee / drie lange pauzes.
In de tweede en derde periode konden we plaatsen vlakbij het ‘veld’ krijgen, wat ook unieke beelden gaf! Nog een leuk wetenwaardigheidje: een collega van mij vond een ijshockey wedstrijd zo romantisch dat hij zijn vrouw naar een wedstrijd meenam... op Valentijnsdag!
Helaas doen de Flyers het niet echt goed, ze verloren de wedstrijd met 3-1. Hoewel het seizoen erg goed begon hebben ze inmiddels tien wedstrijden op rij verloren. De National Hockey League (NHL) is vrij complex; de VS is opgedeeld in zes divisies, er zitten vijf teams in een divisie die acht wedstrijden tegen elkaar spelen. Na deze 32 wedstrijden volgen er 50 buiten de divisie. Dit gebeurt tussen Oktober en Juni – oftewel zo’n 10 wedstrijden per maand. Een wedstrijd bestaat uit drie periodes van 20 minuten, maar door pauzes en de vele commercial breaks ben je gerust 2 ½ uur in het stadion! Check ook het volgende filmpje – het bevat een paar bodychecks, een stukje hockey, aanmoedigende fans, en hét geweldige deuntje dat hier wordt afgespeeld bij dit soort sporten (je herkent het wel)!!!
Op de derde maandag in februari wordt Presidents Day gevierd: de verjaardag van George Washington. (Hij was eigenlijk geboren op 22 februari, maar de derde maandag is wat eenvoudiger vinden ze hier.) Ook voor mij als niet-Amerikaan betekende dit: een lang weekend!
Dit gaf mij eindelijk wat tijd om de omgeving in Philly te ontdekken, en (aangezien mijn social security number binnen was) mijn rijbewijs te halen! Onderweg naar de Division of Motor Vehicles (DMV), waar Amerikaanse rijbewijzen worden weggegeven (als je eenmaal een social security hebt en hebt bewezen dat je geen crimineel bent), dacht ik: wat zal er dit keer misgaan? Papieren niet in orde, ze snappen mijn visum niet, niet genoeg bewijs dat ik op dit adres woon? Nee, dat moet allemaal we in orde zijn. Toen kwam ik bij het kantoor... gesloten. Op een zaterdag (normaal zijn ze wel open). Gewoon, omdat we maandag Presidents Day vieren en zin hebben in een lang weekend en te lui zijn om dit op de DMV website te zetten! Thanks guys, weer een week geen auto. Hoe langer geen auto, hoe meer geld ik spaar, om het maar van de positieve kant te bekijken...
Gelukkig zijn veel leuke dingen in Philly op loopafstand. Zondag had ik een wandeling door wat interessante delen van Zuid-Philly gepland. 200 meter naast mijn appartement kan ik een zijstraat inlopen, Camac Street, waarin je van het ene op het andere moment in een andere omgeving zit: van een brede, drukke Amerikaanse straat naar een erg oude straat, met Europese architectuur. Camac Street wordt ook wel Avenue of the Artists genoemd, vanwege de artiesten die er vroeger woonden. Tegenwoordig is deze straat gevuld met restaurants, café’s, en een law office!
Van Camac Street liep ik naar South Street. Deze straat staat bekend om muurschilderingen en kunstwerken (gemaakt door die eerder genoemde artiesten). Muren zijn hiermee gevuld om graffiti tegen te gaan, dit geeft een uniek straatbeeld! Met een unieke winkel: ‘Utrecht Art Supplies’! Ook zie je in deze buurt kunstenaars die een tuin openstellen met beelden, een gloednieuw glazen appartementencomplex naast een dichtgetimmerd, slecht onderhouden huis, en opvallend veel gigantische sportvelden.
De tocht ging verder op 9th Street, ook wel bekend als de Italian Market. Dit is de oudste en grootste buitenmarkt van Amerika, oftewel de Albert Cuyp van Amerika! Na hier wat rondgelopen te hebben (ik had niet echt iets nodig, behalve een auto maar die verkochten ze helaas niet) kom je aan het einde van de markt bij één van de bekenste plekken van Philadelphia: de corner van ‘Pat’s and Gino’s Cheesesteak’. Twee rivalen die tegenover elkaar strijden om de beste Cheesesteak van Philadelphia: een sandwich met veel vlees, gesmolten kaas en (eventueel) gebakken ui. Klinkt erg simpel, maar hij is beroemd aan de East Coast. En lekker! Aangezien ik in de zomer al bij Pat's was geweest was Gino's dit keer aan de beurt.
De manier van bestellen is evenberoemd als de Cheesesteak (zie ook de foto): kies je kaassoort en of je met of zonder uien wilt, zo bestel je een Cheesesteak met American Cheese zonder uien als 'One American Without'. Doe je het niet goed, niet snel genoeg, of stel je vreemde vragen, dan mag je weer achteraan de rij staan om het te oefenen! On-Amerikaanse klantvriendelijkheid, maar een gigantische drukte bij beide zaken. Conclusie: slechte service, lang wachten, en niet goedkoop ($ 7,50), oftewel: naamsbekendheid is een geweldig business model!
Afgelopen maandag verwachtte ik eindelijk een Nederlandse ervaring mee te maken: mijn eerste (zaal)voetbal wedstrijd. Van deze verwachting kwam echter niets terecht; Amerikaanser kan het niet.
Het begon al met de rit er naar toe: een collega bood aan mij te rijden naar de zaal. Dit gebeurde in een Hummer H2. Eenmaal in de zaal ontmoette ik het team. Hoewel ik nog niet iedereen heb gesproken, heb ik niet één Amerikaan ontmoet: ik stond tussen mensen uit Noorwegen, Duitsland, Jamaica, Curacao... En nu zit er dus een Nederlander bij. “No pressure Daniel, just play like Kloif!” “You mean Cruijff?”
Toen de wedstrijd begon, stond ik eerst een paar minuten op wissel om te kijken hoe het er hier aan toe gaat. In de eerste instantie dacht ik naar een American Football wedstrijd te kijken. Van tactiek was geen sprake; iedereen rende als een gek achter de bal aan en zodra een beetje ruimte was werd op doel geschoten. Dat komt ook omdat Indoor Soccer hier in een superkleine zaal wordt gespeeld. De Noor was de enige in het team die wat structuur probeerde aan te brengen. Ondanks het amateuristische gehalte was iedereen super fanatiek, en er werd gefloten door een vrijwillge doch overijverige scheidsrechter (die zelf wel eens mag bewegen, aan zijn bierbuik te zien). Autoriteit kennen ze hier wel: als de scheids fluit heeft hij gelijk, punt uit. Toch was de scheids te lui om het basketbal net naar boven te draaien, wat grappige situaties opleverde.
Na de wedstrijd vroeg iemand nieuwsgierig of het verhaal waar was, dat je in Amsterdam legaal wiet kan kopen. Toen ik vertelde dat je in een coffeeshops een menu met wietsoorten en mushrooms krijgt, wat de Red Light District inhoudt, en dat je goed kunt feesten in Amsterdam, begreep iedereen meteen waarom we nooit een WK hebben gewonnen! Misschien hebben ze gelijk?
Tot slot nog een marketing quote over voetbal: "It's one of the simplest games you'll ever play (a ball, a net, and you!). ING Direct is one of the simplest concepts in banking--no headaches, no branches, great rates. And you'll get a kick out of both." Zie hieronder de uitslag. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat wij de ‘visitors’ waren, en dat ‘Kloif’ heeft bijgedragen aan deze score. Klik hier voor meer foto’s!
Er is een gezegde in de VS: Bad things come in three’s, oftewel pech komt in een serie van drie. In mijn tweede week in de VS was mijn laptop overleden, in de derde week had ik een enorme lemon gekocht (die na vele reparaties in de vierde week definitief overleed). Het wachten was op een nieuw pechgeval...
Deze week werd ik midden in de nacht gewekt door een enorm kabaal en hard stromend water. Met een slaperig hoofd liep ik mijn badkamer in, waar twee lagen van het plafond naar beneden waren gekomen en een grote hoeveelheid water de vloer bedekte. Na een minuutje hiernaar gekeken te hebben en mezelf afgevraagd waarom dit in mijn appartement (van de 240 in dit gebouw) moet gebeuren, ben ik naar de conciërge gegaan om de watertoevoer af te sluiten in de appartementen boven mij (de loodgieter had niet zo’n zin om te komen). Gelukkig werd alles vrij snel gemaakt, ik zit nu alleen nog met een gapend gat in mijn plafond! En de schade valt mee; dat is het leuke van gemeubileerd huren, mijn kleding en laptop zijn de enige spullen van waarde voor mij.
Afgelopen zaterdag heb ik een nieuwe poging gedaan naar mijn auto zoektocht, dit keer specifiek naar een auto met garantie. Na eindelijk één gevonden te hebben (een sterke Mazda... heb ik goede ervaring mee!) bleek mijn verhuizing naar Pennsylvania ineens een minder goed idee: zonder lokaal rijbewijs kun je geen auto registreren in deze staat, en aangezien mijn Social Security Number nog niet is verstuurd kan ik geen rijbewijs halen (welkom in de bureaucratie).
Op dit soort momenten zou ik wel eens wensen om weer in Nederland te zitten, simpele chicken tonight koken, een filmpje op mijn eigen audio/video systeem kijken, in het Nederlands te onderhandelen met autoverkopers, en naar de lokale bar/club gaan, zonder al het gedoe dat ik hier ervaar: naast mijn volle werkweek in een nieuw bedrijf, spreek ik 24/7 in een andere taal, met nieuwe mensen om me heen, in een nieuwe stad, een nieuw appartement en honderden andere verschillen tussen de VS en Nederland. Maar dan realiseer ik me dat ik hier in een geweldige, onvergetelijke ervaring zit waar ik de rest van mijn leven profijt van zal hebben, en lachen over deze hoeveelheid ‘bad luck’ is de beste oplossing. Zo ging ik afgelopen vrijdag lunchen met een collega uit een ander kantoor, toen ik hem ophaalde zei hij: “Someone told me you should tell me two stories: something about your car, and something about your ceiling!” Op een nuchtere manier heb ik verteld hoe ik mijn eerste maand heb ervaren, en wij konden er hard om lachen.
De 50 Verenigde Staten zijn tezamen één land. Echter, soms lijkt het of het 50 kleine landjes zijn die toevallig dezelfde taal spreken en dezelfde president hebben; daarmee lijken alle overeenkomsten compleet.
De verschillen tussen de Staten zijn talrijk. Zo mag je in de meeste staten tijdens het autorijden bellen en sms’en; echter wanneer je dit doet terwijl je de staat New Jersey binnenrijdt, kun je een boete krijgen van $ 250. Wanneer je New Jersey vervolgens uitrijdt, moet je iedere keer $ 3 toll betalen. Wanneer binnen de VS naar een andere staat verhuist, moet je je rijbewijs verlengen en een nieuw kenteken aanvragen. Ook de meest serieuze wetten verschillen per staat: wapenbezit, belasting, en de doodstraf.
Alle 50 staten hebben een unieke bijnaam. Zo is Florida ´The Sunshine State´, California is `The Golden State´ aangezien er vroeger goud werd gevonden, en New York wordt 'The Empire State´ genoemd. Weinig mensen weten iets van de staat Delaware. Dat komt omdat het een hele kleine staat is: na Rhode Island is Delaware de kleinste staat van de VS. De grootste stad is Wilmington (ca. 100.000 inwoners) wat eigenlijk een buitenstadje van Philadelphia is. Delaware’s bijnaam is 'The First State' aangezien Delaware in 1787 de eerste van de destijds 13 staten was die de Amerikaanse grondwet ondertekende (wat in de toenmalige hoofdstad gebeurde: Philadelphia). De reden dat Delaware dit zo snel mogelijk wilde ondertekenen, was om onafhankelijk te worden van de toenmalige bezetters: Zweden, Engeland, en Nederland!
Hoe klein het ook is, voor veel banken is Delaware een erg belangrijke staat. Dankzij een zeer aantrekkelijk belastingstelsel hebben veel banken hun hoofdkantoor gevestigd in Wilmington, Delaware. Combineer dit met een saai nachtleven, en dit geeft soms een vreemd gevoel: Wilmington is een redelijk uitgesterkte stad met Een aardige skyline. Echter je loopt (of meestal: rijdt) ’s avonds tussen lege bankkantoren, waardoor het een grote spookstad wordt. Ook is het eerste bezoek aan Wilmington erg vreemd: honderden bankkantoren voor 100.000 inwoners.
Voor mij genoeg reden om van staat te wisselen. Per vorige week woon ik in ‘The Keystone State’: Pennsylvania, die deze bijnaam kreeg naar de centrale wigvormige steen in een boog. Pennsylvania kreeg deze naam aangezien het oorspronkelijk in het midden van de 13 "coloniën" lag. Ik ben maar meteen voor de grootste stad van deze staat gegaan: Philadelphia. Midden in deze stad heb ik een studio-appartement gevonden, tussen alle hoogbouw. In Delaware blijf ik werken. En ik blijf er shoppen: de Sales Tax (BTW) is er namelijk 0%!
Ondertussen is Joran ook hier het nieuws van de dag geworden, Peter R. De Vries komt straks op TV! En van mijn lemon heb ik definitief afscheid genomen, toen de transmissie uit elkaar viel...
Afgelopen weekend gaf ING Direct een dinner dance feestje in de Longwood Gardens, een locatie in Pennsylvania, ‘slechts’ een half uurtje rijden (dat is erg kort voor Amerikaanse begrippen!). Aangezien mijn lemon 3x gecontroleerd (en gerepareerd) is kon ik daar wel op vertrouwen (mijn Mercury Mystique heb ik inmiddels de bijnaam Mercury Mistake gegeven). De aankomst was uniek: vanaf de (enorme) parkeerplaats was het nog ca. 4 minuten lopen naar de grote feesthal. Maar we zijn in Amerika, dus dat lopen we niet... Er stonden 8 (!) bussen klaar om ons 300 meter verder af te zetten:
Ook binnen bleek hoe goed Amerikanen grote feesten kunnen organiseren: de service was perfect. Het eten was heerlijk (veel vlees), evenals het drinken (Heineken! Helaas moest ik terug rijden). En om de grootte van het feest aan te geven, ik kwam om 19 uur binnen, en om 22:30 kwam ik een bekende tegen die ik de hele avond nog niet gezien had. ING Direct US kennende moest wel ergens 'gesaved' worden: de muziek werd gemaakt door collega's! Zo zong de Marketing Manager een paar rocknummers, erg leuk. Zie hieronder de foto's (en voor de duidelijkheid: deze vrouwen zijn slechts mijn collega's)!
O ja, ik krijg bijna dagelijks de vraag wat ik leuk vind aan de VS, en wat ik het minst leuk vind. Om hier een indruk van te geven:
• Wat ik echt geweldig vind, is een TV zender (één van de 140) genaamd 'Tru-TV': hier wordt de hele dag niets anders uitgezonden dan politie-achtervolgingen per helicopter, COPS, en soortgelijke programma's. Verslavend!!!
• Mijn minst leuke ervaring tot nu toe is dat bijna alle producten met 'Peanut Butter' (pindakaas) worden gecombineerd. Zo kreeg ik onlangs een lekker chololadekoekje aangeboden (dacht ik), bleek het een pindakaas koekje met chocola te zijn. En vorige week wilde ik Noodles kopen in de supermarkt, hadden ze alleen nog maar Noodles met pindakaas smaak. Weg was mijn eetlust!
Vorig weekend heb ik in Philadelphia doorgebracht voor wat sociale activiteiten! Zaterdag had ik een ‘Potluck’ feestje, waarbij iedereen zijn eigen gemaakte eten meenam: combineer dit bij elkaar, en er is een lopend buffet met soms erg leuk gecombineerde gerechten!
Zondag heb ik een aantal dingen ontdekt in Philadelphia’s centrum: een Belgische lunchtent, een internationale winkel waar verse groenten, vlees en vis wordt verkocht uit alle windstreken, en wat leuke parkjes. ’s Middags gaf een collega een housewarming in New Jersey: met zo’n 50 man naar American Football playoffs kijken (dit was de laatste ronde voor de Superbowl, die volgende week zondag 3 februari wordt gespeeld). Op de volgende foto staat de kleine TV:
De grote TV was een digitale projectie op een muur van ca. 2 bij 3 meter. Yes, the American lifestyle!!
Maandag kwam een vriend langs uit NYC, waarmee ik de stad verder heb verkend. Hoewel Philadelphia een wereldstad is (1,5 miljoen inwoners in de stad zelf – 5,8 miljoen in de metropolitan area) is het centrum compact en te belopen, vergelijkbaar met dat van Amsterdam. Alleen het was koud... Met een gevoelstemperatuur van -15° C verbleven we voornamelijk in de Starbucks
Ook heb ik afgelopen weekend voor het eerst in mijn nieuwe appartementje geslapen. Het is een kleine studio – althans, klein voor een Amerikaanse woning, in het centrum van Philly. Volgende week verhuis ik al mijn spullen naar deze woning en zal ik wat foto’s maken.
Afgelopen dinsdag stond een compleet nieuwe ervaring op het programma. Als onderdeel voor het ‘introductieprogramma’ voor ING Direct US worden alle medewerkers verzocht om één werkdag in te ruilen voor ‘habitat’, oftewel vrijwilligerswerk voor een (vooraf uitgezocht) goed doel. Onze ‘class’ kreeg de opdracht om huizen te bouwen! Dit project wordt uitgevoerd door vrijwilligers, die de huizen bouwen voor mensen uit de lagere klasse, die aan meerdere eisen voldoen (low income, responsibility, stable job situation). Waarom doet ING Direct US dit? Twee redenen: • ING Direct US ‘does things different’ door de community te supporten (lees hier meer over); • ING Direct US wil een goede naam marketen en tijdens community affairs mensen leren over geld en hoe er mee om te gaan.
Uiteindelijk hadden we een leuke dag, in plaats van meetings met collega’s waren we met elkaar muren aan het plaatsen. Ondertussen gaat het nieuws over de economie, en hoe de overheid tax-refund wil geven de lage- en middenklasse. Het belooft een enorm interessant jaar te worden als ‘expat’, met de verkiezingen en de economie in een dreigende recessie!
Markten zitten soms interessant in elkaar. Vorige week vertelde ik over de banken en hypotheken in de VS: consumenten moeten bijna juridisch onderlegd zijn om te begrijpen of een door de broker geselecteerde hypotheek geschikt voor hun is. ING Direct wil de markt veranderen (versimpelen). Een andere theorie die kan worden toegepast op veel markten, is ‘the market for lemons’:
Er zijn vier typen auto’s: nieuwe en gebruikte auto’s, goede en slechte auto’s. Een nieuwe auto kan een goede of slechte auto zijn, evenals een gebruikte auto. Alle slechte auto’s worden in de VS lemons genoemd (dit komt van het gezegde “when life gives you lemons, make lemonade”; oftewel, in zure gevallen moet je het beste van het leven maken). Een koper weet vantevoren niet of een auto een goede auto is, of een lemon, je kunt hoogstens een schatting maken van de kans dat de auto goed is. Deze kans is gebaseerd op ervaringen met het automerk, de algemene indruk van het merk en informatie die mensen geven over een auto.
Stel dat een autoverkoper twee gebruikte auto’s heeft van hetzelfde merk: een goede auto en een lemon. Voor het gemak nemen we een Saab 9000. De dagwaarde van een goede versie van deze Saab zal ca. € 3.500 zijn, terwijl een lemon hoogstens €1.400 waard is (hij gaat waarschijnlijk nog een jaartje mee). Echter wanneer een autoverkoper beide modellen wil verkopen voor deze prijzen, zal een koper snel doorhebben dat het ene model waardeloos is en gaat voor de duurdere versie; de autoverkoper raakt het goedkope model nooit kwijt, aangezien iedereen weet dat het een lemon zal zijn. Daarom zal een verkoper beide modellen voor € 2900 verkopen om er het maximale uit te halen. In feite is dit een versie van informatie assymetrie, waarbij de verkoper meer over het product weet dan de koper weet (en mag weten) (Akerlof, 1970). Deze theorie kan op veel markten worden toegepast: een voorbeeld is mp3 spelers, die gehackt worden waardoor het lijkt of ze meer geheugen hebben dan ze oorspronkelijk hadden (en de waarde stijgt). Een klant komt er pas achter wanneer hij mp3’s naar zijn 'lemon ' wil kopieren.
In Nederland zou dit niet snel gebeuren, aangezien autoverkopers bijna altijd garantie aanbieden en consumenten sterk staan. Bovendien zijn Europese en Japanse auto’s sterker dan Amerikanen. Een autoverkoper in Nederland zou een lemon daardoor niet aannemen, dus deze belandt al snel bij de sloop. Echter, in Amerika worden veel auto’s onder $5.000 verkocht As-is (zonder garantie) dus in feite neemt de consument een gok wanneer hij een auto koopt. Toen ik bij een garage stond, gevuld met goedkope auto’s, zag de $ 1.500 Mercury Mistique uit 1999 er wel goed uit! Alle theorien uit mijn studietijd waren even vergeten: het bleek een lemon te zijn, met veel mankementen. Na $ 800 aan reparaties werkt hij inmiddels naar behoren (hopelijk blijft dat even zo). Foto’s komen er aan! Verder nog wat kleine updates:
• Ik speel vanaf februari mee in het ING Direct soccer team! (je moet hier geen football zeggen, dan raken mensen in de war.) De winterstop duurt tot juni (!) dus tot die tijd spelen we in de zaal. • Het weer is te wisselvallig: de ene avond loop je buiten in je overhemd alsof het een warme zomerdag is geweest, de volgende dag sneeuwt het! • Dit weekend staan wat leuke party’s op het programma: zaterdag "Pot luck" (iedereen brengt eten / drinken mee, dat vervolgens gecombineerd wordt) bij iemand in Philadelphia, zondagmiddag American Football (een soort rugby; vandaar de verwarring met football) als housewarming feest van een collega! Maandag ben ik vrij, dan is het Martin Luther King day :)
Bedankt voor alle mailtjes! Helaas is mijn laptop overleden (ook een lemon?), dus excuses voor de late reacties.
(References: George A. Akerlof (Aug. 1970). "The Market for 'Lemons': Quality Uncertainty and the Market Mechanism".)
In Nederland is de ‘consumeer’ cultuur in de VS vaak in het nieuws: iedereen wil altijd een grotere auto, dure kleding en 5 credit cards om maar te kunnen shoppen wanneer ze willen. Dit leidt meer en meer tot grote financiële problemen bij mensen (buiten de hypotheekcrisis om). Met de overdosis aan marketing die je hier op TV en billboards ziet, word je erg vaak geconfronteerd met spullen die je kunt hebben, al dan niet met gespreide betaling. Gelukkig beredeneren nuchtere mensen dat een nieuwe Porsche voor $299 per maand nooit mogelijk is, echter een Amerikaan uit een slechte buurt ziet de Porsche al blinken voor zijn deur (naast de verroestte Ford van zijn buurman) Hij besluit voor deze deal te gaan; na 5 jaar komt hij er achter dat de $299 de rente voor de eerste paar jaar inhield (2%), welke inmiddels is gestegen naar 15%. En die Porsche? Die is al in de prak gereden. Wat doen we met deze maandelijkse kostenpost van inmiddels $ 2250 de komende jaren? Laten we maar een lening nemen om het af te betalen!!
ING Direct kwam in 2000 in de VS, na enkele succesvolle jaren in Canada, als ‘simpele consumentenbank’, en heeft aardig wat veranderd in deze markt. De VS heeft hiervoor een grote potentie aangezien veel banken (destijds sowieso) werkten met verborgen kosten, dure en onbetrouwbare tussenpersonen en ongelijke behandeling van klanten. De CEO van ING Direct, die meehielp het project in Canada op te starten en in 2000 naar de VS vertrok om het nogmaals te doen, gaf hierover een paar interessante quotes: “It is my right in America, to own and carry a gun. It is a privilege, however, to own a bank account” (waarmee hij aangeeft dat veel mensen geen bank account kunnen openen vanwege hun achtergrond of lage inkomen). “Basically, it’s an evil world out there. Brokers and banks try to sell you products you don’t actually need, which leads to individuals with debts they can never pay back. There are enough problems in the world: earthquakes, floods, wars… why should we add financial problems to this list? We live in the richest country in the world!” (brokers zijn tussenpersonen die leningen en hypotheken verkopen, en in de VS momenteel erg in opspraak aangezien ze risicovolle hypotheken doorverkochten aan mensen die het nooit kunnen terugbetalen. Daarnaast verkopen brokers vaak de hypotheek waarbij ze de hoogste transactiebonus ontvangen, ook al is dit niet de beste oplossing voor de klant. Hier is het hele probleem ontstaan: de broker heeft de risico’s van de klant onderschat, maar heeft de lening alleen doorverkocht en is inmiddels geen partij meer… dus bij wie ligt het risico van de niet-betalende klant nu?)
ING Direct US is gegroeid naar een gigantische spaarbank (our mission: lead Americans back to savings!) met inmiddels ook hypotheken, waarbij (bijna) alle bankzaken via internet en call center worden geregeld. Gelukkig hebben directe banken zelf minder last van de hypotheekcrisis; aangezien zij hun eigen geld uitlenen, zijn ze voorzichtiger met het uitgeven van hypotheken (in tegenstelling tot de brokers die in feite de lening doorverkopen, geld vangen en dan klaar zijn). ING Direct US is succesvol omdat klanten krijgen wat ze willen: een eenvoudige internetbank zonder verborgen kosten of minimum spaarsaldo. Ook heeft ING Direct US een hekel aan wachten bij call centers: wanneer je 1-800-ING Direct belt, krijg je direct iemand aan de lijn. Ook onze 'class' mocht een half uurtje meedraaien in het call center en vragen van potentiële klanten beantwoorden. Hoe nemen we de telefoon op? "Daniel speaking, how may I help you save your money?" Leuke ervaring!
Dit is in grote lijnen wat ik ongeveer heb geleerd in mijn training de afgelopen week!
Ondertussen gaat het nieuws over Britney Spears, de voorverkiezingen, en Britney Spears. Wanneer ik ’s Ochtends naar mijn werk rijd hoor ik door welke staten in Hollywood Britney reed, waar ze heeft gegeten en met wie, en ’s avonds op de terugweg hoor ik wat ze overdag heeft gedaan (meestal rehab). Ik ben druk op zoek naar een auto & appartement en houd jullie op de hoogte!
Na de vlucht ben ik woensdagmiddag 15:00 (local time) aangekomen op het vliegveld van Philadelphia. Dankzij goede films & leuke mensen om me heen was het geen saaie vlucht dit keer. Zo zat ik naast een meisje uit San Francisco, die vertelde over de tijger die ontsnapte uit de dierentuin in San Francisco (waarna ik uiteraard over ‘onze’ Bokito vertelde!). Na de controles op het vliegveld (leg nog eens één keer uit wat je komt doen?) kon ik mijn huurauto ophalen; het is een witte Chevrolet Cobalt geworden!
Met de auto en een summiere routebeschrijving reed ik richting mijn appartement in Wilmington, DE (deze stad ligt tegen Philadelphia aan en hier is tevens het kantoor van ING Direct). De auto rijdt prima, zeker voor een Amerikaan! Echter de grootste verbazing kwam toen ik naar binnen liep in mijn appartement: hoe luxueus! Ik wist dat het gemeubileerd zou zijn; het bevat niet alleen een vaatwasser, wasmachine, droger, twee HD-TV’s (met zo’n 200 zenders), balkon, bad, airco, walk-in kleedkamer, en de slaapkamer is net zo groot als mijn vorige woning in Amsterdam. Nee, in Amerika is een appartementencomplex pas luxe als het een fitnesszaal, bioscoop, koffiebar, stomerij, garage van 8 etages en 24-uurs conciërge service heeft. Aan het balkon heb ik trouwens weinig: op de foto’s ziet het er zonnig uit, maar het is hier zo’n 4°C overdag; de koude, harde wind maakt de gevoelstemperatuur nog veel lager.
De eerste dagen heb ik gepland om veel zaken te regelen: een bankrekening openen, social security number (Amerikaans SOFI) aanvragen, een nieuwe SIM kaart kopen, en de boodschappen natuurlijk. Dat was erg wennen, ondanks mijn ervaring in de VS van afgelopen zomer: het vinden van een supermarkt is al een kunst op zich (geen wonder dat veel mensen de moed opgeven en zich maar volproppen met fast food) en de meeste supermarkten verkopen veel chips en bevroren vlees, maar het is zoeken naar verse groente, fruit en vers vlees. Het werden voor de eerste avond gehaktballetjes uit de vriezer gecombineerd met spaghetti en een enorme pot tomatensaus (met een éénpersoonshuishouden wordt ook niet echt rekening gehouden!). Het dessert (vruchtenyoghurt) heeft mij gelukkig van de nodige vitamines voorzien! Koken zal in het begin erg wennen worden. Gelukkig heb ik vandaag een supermarkt gevonden met verse producten (niet goedkoop hier!), dus ga ik proberen rijst met chicken wings en sperziebonen te maken. Gelukkig is de Starbucks weinig veranderd! Ook zijn de mensen erg vriendelijk, ze vinden het vaak leuk om te horen dat ik helemaal uit Amsterdam ben gekomen.
Ondertussen vult het nieuws zich met de verkiezingen: in Iowa waren donderdag de eerste voorverkiezingen voor het presidentschap, donderdagavond werden alle tv programma’s continu onderbroken met informatie over deze voorverkiezingen. Saillant detail: bij de meeste verkiezingen werd één van de twee winnaars van de voorverkiezingen in Iowa, ook daadwerkelijk president, in dit geval dus Obama of Huckabee! We’ll see what happens.
Aanstaande maandag begin ik met mijn baan. Ik ben erg benieuwd wat me te wachten staat, nu ik er zo lang mee bezig ben geweest. Ik houd jullie op de hoogte!
